Bestaat er een balans in verhoudingen plantbemesting?

Een stukje tekst over nitraat in onze bakken.

Allereerst is nitraat het meest moeilijke om te meten

Onze druppeltesten gebruiken een reductie reactie: NO3 moet eerst worden omgezet naar NO2 en pas daarna kan het worden gemeten via een kleurenkaart. Dus je hebt te maken met 2 foutbronnen, je hebt te maken met de beïnvloeding van temperatuur en de wachttijd die bepalend is voor de testuitslag.

Die kleur aflezing is erg ruim en loopt tussen de 10–25–50 mg/L. De omgevings lichtkleur beïnvloedt de waarneming.
Daarbij oxideren en ontleden actieve stoffen in nitraattesten het snelste van alle testen die we gebruiken.
Dat wil zeggen hoe ouder de test hoe onnauwkeuriger de waarden en zelfs nieuwe tests kunnen al deels gedegradeerd zijn door opslagcondities bij de verkoper. Een houdbaarheidsdatum geeft geen garantie voor correcte uitslagen.
Nitraattesten zijn daarnaast erg gevoelig voor een reactie met organische zuren, humuszuren, fosfaten, micro's en tanines in het water waardoor de testresultaten niet betrouwbaar zijn.

Een test geeft een indicatie een is geen exacte nauwkeurigheid. Voor een meting onder de 10ppm is een reguliere nitraattest nutteloos, en bij een reguliere meting is een afwijking van 10ppm niet ongewoon!

Dan gaan we dit vertalen naar de praktijk, de metingen die wij doen en de kwaliteit van de planten:
planten doen het (wat betreft de nitraat) goed, niet omdat jij zo nauwkeurig bent in het testen en het afmeten van je nitraat in de stockoplossing en omdat je aanneemt dat je stuurt naar bepaalde nitraatwaarden na een watertest.

De waarde NO3 die jij meet is dus niet zo relevant als jij denkt; je merkt namelijk geen verschil in kwaliteit van de plant of er 5-10-15-20 of 25ppm nitraat in het water aanwezig is. Als de plant maar te eten heeft en niets tekort komt.

Vooral als je elke week een waterwissel doet zou jou bemestingsregime moeten worden gebaseerd op de hoeveelheid wat je toevoegd (exact) en niet wat je meet (aaname)

Een teveel aan nitraat ; een vergeten oorzaak

Bij een lean dose bemesting is de stikstofbron altijd gedeeltelijk opgebouwd uit een ammoniumbron. Waarom is dat?
Zoals je ergens anders al hebben kunnen lezen heeft een plant de voorkeur voor NH4 n dan pas voor NO3.
Met andere woorden: een plant zal eerst de ammonia zoveel mogelijk gaan opnemen en de stikstof uit nitraat zoveel mogelijk links laten liggen. Omdat een goed aquasoil geïmpregneerd is met ammonium én bij een continue aanbod van een waterkolombemesting met NH4 zullen via de CEC eigenschappen van de klei de ammoniumlevels aangevuld worden. Niet voor de 100%. Maar wel in die mate dat ervoor zorgt dat je gewoon veel langer met de soil kunt doen.

Wat denk je wat er gaat gebeuren als je een alleen een stikstofbron vanuit bijvoorbeeld KNO3 gaat doseren bij een aquascape met een verse aquasoil?

Dan zal de plant er in de 1e plaats bijna niets met de NO3 doen. Ik schrijf bewust bijna omdat de ammoniumnitraat uit de bodem te weinig is om voor de volle 100% aan de behoefte van de plant te voldoen. Maar dit terzijde.
Het is een feit dat de plant altijd de voorkeur zal hebben voor een ammoniumstikstofbron. Eventuele tekorten in nitraat worden (noodgedwongen) gehaald uit het alternatieve aanbod in de vorm van, in de meeste gevallen, kaliumnitraat.
Maar zolang er genoeg ammoniumstikstof aanwezig is zal de plant de kaliumnitraat zoveel mogelijk links laten liggen.

In onze bakken is er altijd een hoeveelheid ammonische stikstof aanwezig, ongeacht welke bodem je gebruikt. Dat komt door de afbraak van organisch materiaal en maakt daarmee onderdeel uit van de stikstofcyclus. Van al die ammonische stikstof die er in je bak zit gaat soms wel 50% direct naar de plant voor de stikstofvoorziening.
Ligt uiteraard aan verschillende factoren. In een plantenbak gaat het grootste deel direct naar de plant, terwijl in een bak met weinig planten (of planten van slechte kwaliteit) word deze ammonische stikstof meer opgenomen door de bacteriën.

Maar hoe dan ook: er is altijd NH4 aanwezig is, zij het door natuurlijke omstandigheden of aan de bak toegevoegd, dan zal de plant daar een voorkeur voor hebben. Pas als de ammonische waarden gaan dalen zal de plant zich gaan aanpassen voor opname van stikstof uit een andere bron. In de meeste gevallen NO3.
Als je in een bak met aquasoil als bodem een NO3 bron gaat toevoegen (en dat is gewoon de meeste gebruikte stikstofbron bij aquariumhouders) gaan de waarden hiervan sterk oplopen.
De plant doet er weinig mee simpelweg omdat er NH4 aanwezig is en daarnaast kunnen de denitrificerende bacteriën dat allemaal onmogelijk afbreken. Deze bacteriën gebruiken namelijk nitraat als zuurstofbron en zetten het om naar stikstofgas (N₂), dat uit het water ontsnapt.
En dan komen we wederom bij het element zuurstof en waarom dit essentieel is voor een gezonde bak.

Nu heb je wellicht een verklaring waarom de nitraatwaarden zo hoog kunnen oplopen in je bak; de plant doet er niets mee zolang er genoeg ammonische stikstof aanwezig is.

The Small Planted Tank