Het testen van het water, voedingsstoffen meten

Het testen van het water, voedingsstoffen meten: meten is weten, gissen is missen

Allereerst: als je geen problemen in je bak hebt moet je ook niet gaan meten!

Maar er zijn situaties dat we toch de hoeveelheid voedingstoffen en/ of andere waardes in de bak moeten bepalen. Zeker als je problemen ondervind met planten of met alg kunnen waterwaarden een indicatie geven waar de oorzaak van je probleem ligt. Wij, als hobbyisten, maken dan gebruik van testkits die voor bijna elk scheikundig element in je bak te koop zijn. De gemiddelde testkits die wij gebruiken zijn helaas onnauwkeurig, afwijkend en slecht interpreteerbaar. Het probleem is dat test resultaten worden beinvloed door andere stoffen in het water. Nitraat testen worden beinvloed door de aanwezigheid van chlorine en chloride. Ammoniumtesten worden beinvloed door chloride en een dechlorinator. Natuurlijk kunnen we gebruik maken van professionele meetapparatuur, zoals speciale meetinstrumenten voor wateranalyse, maar die zijn erg duur voor de hobby. Dus zijn we (helaas) aangewezen op de zgn druppeltesten die in het algemeen redelijk functioneel voor onze hobby. Mocht je toch goede testen will aanschaffen: De beste sets om te meten zijn van LaMotte of Visocolor. Duur maar wel het beste wat je kunt krijgen.

Bij een druppeltest vermeng je een kleine afgepaste hoeveelheid (druppels) reagens in een testbuisje met aquariumwater waardoor de kleur van het water veranderd en je hieraan een bepaalde waarde kunt koppelen.
Vraag is vaak wat te doen bij afwijkende testresultaten. Het advies wat word aangeboden via de bijsluiter is vaak afwijkend van wat je weer van andere 'experts' hoort. En dat maakt het allemaal erg complex.
Vervolgens gaan veel mensen allemaal handelingen verrichten waarvan ze niet weten wat de uiteindelijke resultaten zijn. Gevolg is meestal andere tekorten en verkeerde verhoudingen in de bemesting en mensen raken daardoor nog meer in de problemen.

Welke testen heb je nodig?
Als de de EI gebruikt heb je er eigenlijk niet zoveel nodig. Maar een complete testkofffer is veelal gunstiger geprijsd dan individuele testen dus de meeste scapers hebben een koffer in huis. Het is wellicht ook een goed idee om de waterwaardes op te vragen van de waterleverancier: daarin staat namelijk vermeld wat er bij u uit de kraan komt.

De belangrijkste testen:

- Een goede KH test is belangrijk om daarmee de pH te kunnen uitrekenen, zeker als je osmosewater gebruikt.
- Een NO2 test is noodzakelijk om te bepalen of het al veilig is om bewoners in je scape te plaatsen.
- Het meten van Fe is nuttig. Als deze goed is dan zit het met de rest van de micro's meestal ook wel goed.
- pH meten doe je met een PH meter en niet met een druppeltest en al helemaal niet met een dropchecker.
- en natuurlijk testjes voor de NPK (nitraat - fosfaat - kalium)

Dit zijn de meest gebruikte. Als je voedingsstoffen doseert volgens de EI methode hoef je niets te testen omdat je hiermee nooit een tekort hebt in je bak en een overschot van voeding totaal niet schadelijk is. (bij het juiste gebruik van EI)

Je moet goed de tijd nemen als je gaat testen en bij voorkeur met daglicht. Ook het tijdstip in relatie met het toedienen van je voedingsstoffen is belangrijk. Houdt je secuur aan de voorgeschreven gebruikshandleiding van het produkt. Spoel je testbuisje en eventuele doseringspuitjes even af met het water wat je gaat testen. Ga niets omspoelen met kraanwater of demiwater: gebruik het water uit je bak.

Na het testen kan je alles goed wel schoonmaken met demi water. Hoge waardes kun je 1:1 of 1:10 verdunnen, ook met demiwater. Sommige testen maken gebruik van meerdere flesjes, deze moet je wel in de juiste volgorde gebruiken. Gebruik je druppeltjes dan moet je het testbuisje lichtjes draaien, gebruik je poeder dan moet je het goed schudden. Zorg daarom ook dat de afsluitdopjes en de kleine doseerlepeltjes goed zijn schoongemaakt.

Gras groeit niet door aan de sprieten te trekken, maar juist door de wortels voeding te geven

Normaal gesproken, als je als een beginner een winkel in loopt om de eerste bak te kopen, is een van de eerste dingen die daarmee gepaard gaan is dat de verkoper je een aantal testkits zal aansmeren. Daarmee word de suggestie gewekt dat dit een normaal onderdeel van de hobby...

Ik zal uitleggen waarom ik daar een hekel heb aan heb.

1. de Hobby testkits:
Deze zijn voor ons voor ons doel onjuist. Ze zijn ook niet consequent, onnauwkeurig, onjuist en moeilijk af te lezen.
Dit betekent dat op een dag er iets mis lijkt te zijn en de volgende dag op dezelfde kit kan alles weer prima zijn. Een simpele verandering in de luchtvochtigheid of andere omgevingstemperatuur kan andere resultaten geven van zo'n kit. 9 van 10 watertesten die je koopt bij je aquarium-leverancier zijn kompleet waardeloos! Het probleem is dat test resultaten worden beïnvloed door andere stoffen in het water. De meeste waarden waar we geïnteresseerd in zijn erg moeilijk te meten, vooral NO3. Onze testen geven alleen een ruwe bepaling. Ze zijn niet bedoeld om de exacte concentraties te bepalen. Onze testkits, die worden gebruikt om de concentraties van verschillende stoffen (voeding) in water te meten, detecteren alleen de anorganische voedingsstoffen!
De meeste op stikstof en fosfaat gebaseerde stoffen zijn echter als organische verbindingen in het aquarium aanwezig.

2. Test kits zijn duur. Hoe nauwkeuriger de kit hoe duurder deze is. Professioneel meer betrouwbare testkits kunnen tien keer zo duur als de basissetjes. De beste sets om te meten zijn van het bedrijf: LaMotte. Duur maar wel het beste wat je kunt krijgen.
Een test voor bijvoorbeeld Nitraat kost je zomaar 55 euro (voor 20 testjes) Hetzelfde geld voor VisoColor, net zo duur maar wel makkelijker te verkrijgen.

Van alle testen is de nitraatmeting het meest lastige en de meest onnauwkeurige.

De onnauwkeurigheid van NO3‑testen is niet zo bekend bij hobbyisten. Met gaat er vanuit dat de meetresultaten correct en betrouwbaar zijn. Maar deze onnauwkeurigheid van het tetsten op nitraat is een optelsom van chemische, praktische en ontwerptechnische beperkingen.
Nitraat is chemisch lastig kleurreactief te maken. De meeste druppeltesten gebruiken een reductiereactie: NO3 moet eerst worden omgezet naar NO2, en pas daarna kan het worden gemeten via een kleurreactie. Dat betekent: Twee chemische stappen → twee foutbronnen.
Reductie is gevoelig voor temperatuur, schudden, wachttijd. Kleine variaties geven grote kleurverschillen. Dit bij elkaar is dé kern van de onnauwkeurigheid.

2. Kleuraflezing door mensen is extreem variabel
Zelfs bij perfecte chemie: de kleurkaart is grof (bijv. 10–25–50 mg/L). Lichtkleur beïnvloedt de waarneming.Onze ogen zijn slecht in het onderscheiden van rood‑roze nuances. NO3 testen zijn berucht omdat hun kleurgradaties dicht bij elkaar liggen.

3. Reagentia verouderen snel waardoor de actieve stoffen in nitraattesten sneller oxideren en ontleden dan bij andere tests. Gevolg: oudere tests geven structureel te hoge of te lage waarden Zelfs nieuwe tests kunnen al deels gedegradeerd zijn door opslagcondities bij de verkoper.

4. Interferentie door andere stoffen in aquariumwater
Aquariumwater bevat: organische zuren, humuszuren, fosfaten, spoorelementen, kleurstoffen van hout of bladeren. Deze kunnen de kleurreactie beïnvloeden of de reductiestap verstoren.

5. NO3 testen zijn ontworpen voor hobbybereik, niet voor precisie.
De meeste commerciële tests zijn: goedkoop. Visueel gericht op 'ongeveer goed' i.p.v. exact. Ze zijn niet bedoeld voor wetenschappelijke nauwkeurigheid. NO3 testen zijn prima voor trendmeting maar ongeschikt voor absolute waarden en zelfs een verschil van ±10 mg/L is een veel voorkomende afwijking! Een meting van onder de 10 ppm wordt de foutmarge zo groot dat de test bijna nutteloos wordt.

Je moet meer vertrouwen op de berekeningen van je recept, je dosering en verbruik, de reactie van de plant, waterwisselregimes en EC meting.

The Small Planted Tank